Exposé nowej szefowej w czterech krokach

Exposé nowej szefowej w czterech krokach

Po awansie powiedz zespołowi raz, jasno i z datą, czego nie akceptujesz i co cenisz. Exposé nowej szefowej w czterech krokach, z gotowymi zdaniami.
Spis treści
W skrócie

  • Exposé to krótka rozmowa, w której mówisz zespołowi, po co ją prowadzisz, czego nie akceptujesz, co szczególnie cenisz i na jakie pytania chętnie odpowiesz. Nie trzeba do tego talentu do przemówień.
  • Bez exposé każda późniejsza uwaga brzmi jak zmiana zasad w trakcie gry. Trudno mieć pretensje do kogoś, kto nie wiedział, że coś jest ważne.
  • Po awansie z zespołu zacznij od konkretnej daty: „Od 1 października odpowiadam za ten zespół”. Data zamyka okres przejściowy.
  • Zasady się wyjaśnia, ale się ich nie negocjuje. Jest na to jedno spokojne zdanie, które warto mieć przygotowane.

Czas czytania: ok. 16 minut

Czwartek, 15:20. Karolina od 1 września kieruje zespołem planowania dostaw w firmie, w której sama przez cztery lata układała trasy dla kierowców. Zespół liczy sześć osób. Z trzema z nich jeszcze w lipcu jadła lunch przy jednym stoliku i wymieniała się dyżurami na sierpień.

Tygodniowy plan tras miał być w systemie we wtorek do 12:00, bo na jego podstawie dział transportu ustala grafik kierowców. Jest w czwartek po południu. Karolina podchodzi do biurka Kuby, który odpowiadał za tę część, i mówi spokojnie, że plan powinien był być we wtorek. Kuba podnosi wzrok i pyta: „A od kiedy to jest tak ważne? Zawsze był w czwartek i jakoś wszystko jeździło”.

Kuba ma trochę racji. Przez cztery lata plan pojawiał się „w okolicach środka tygodnia” i nikt z tym nic nie robił. Karolina wie, że od września transport układa grafik dwa dni wcześniej, bo zmienił się przewoźnik. Wie to, bo była na naradzie. Zespół nie był. A ona nigdy nie powiedziała tego głośno, wszystkim naraz, jako zasady.

Wieczorem w domu Karolina odtwarza tę rozmowę jeszcze raz. Myśli to, co myśli wiele nowych szefowych w takiej chwili: może jestem za ostra, może przesadzam, może nie powinnam była się odzywać. Następnego dnia rano przy ekspresie słyszy, jak ktoś mówi półgłosem: „Teraz są nowe zasady, tylko nikt nie wie jakie”.

Ta scena jest zmyślona, ale znamy ją z prawie każdej grupy menedżerów, z którą pracujemy na szkoleniach. I od razu jedna ważna rzecz: Karolina nie zrobiła niczego z braku kompetencji. Awansowała, bo była najlepsza w planowaniu. Zna każdą trasę, wie, który kierowca ile wytrzyma i gdzie system lubi się zawiesić. Jej uwaga do Kuby była rzeczowa i uprzejma. Brakuje jej jednej drobnej rzeczy: momentu, w którym spokojnie i w całości powie zespołowi, jakie zasady od teraz obowiązują. Na szkoleniach nazywamy ten moment exposé.

Czym jest exposé, a czym nie jest

Słowo „exposé” od razu kojarzy się z Sejmem, mównicą i premierem, który przez godzinę przedstawia program rządu. Dlatego wiele osób, które po raz pierwszy słyszą o exposé szefowej, od razu się wycofuje. „Ja nie jestem od przemówień.” Nie musisz być.

Exposé w zespole to krótka rozmowa o zasadach, którymi się kierujesz jako przełożona. Mówisz w niej, jakich zachowań nie będziesz akceptować i jakie postawy będziesz szczególnie doceniać. Bardzo często to rozmowa jeden na jeden, na siedząco. Czasem piętnastominutowe spotkanie z całym zespołem w salce. Nie trzeba do tego mikrofonu, slajdów ani talentu do wystąpień publicznych.

Exposé nie jest też regulaminem pracy. Regulamin ma swoje miejsce, swoją procedurę i swoich autorów. Twoje exposé mówi o czymś innym: jak ty chcesz pracować z tymi ludźmi, na co mogą u ciebie liczyć i na co kładziesz szczególny nacisk. To są twoje zasady w twoim obszarze odpowiedzialności.

Exposé warto wygłosić, kiedy obejmujesz zespół z zewnątrz albo awansujesz z jego wnętrza, kiedy dołącza nowa osoba i kiedy zmieniają się priorytety. Exposé możesz też zrobić, jeśli kierujesz zespołem od lat i nigdy go nie zrobiłaś. Wystarczy uczciwie powiedzieć: „Uświadomiłam sobie, że nigdy oficjalnie nie przedstawiłam wam swoich zasad. Chcę to nadrobić”.

Dlaczego bez exposé każda uwaga brzmi jak szykana

Ludzie w zespole potrzebują wiedzieć trzy rzeczy: na co mogą liczyć, czego nie powinni robić i na co ich szefowa kładzie szczególny nacisk. Kiedy tego nie wiedzą, pracują tak jak zawsze. Nie ze złej woli, tylko z przyzwyczajenia. Kuba oddawał plan w czwartek, bo tak było od lat i nikt nie powiedział, że coś się zmieniło.

Tu leży sedno całej sprawy. Na szkoleniach z reagowania na zachowania w zespole mówimy wprost, że jest jedna generalna sytuacja, w której szefowa musi zareagować: naruszenie zasad z jej exposé. Albo, z drugiej strony, wyjątkowo dobre ich przestrzeganie, które warto docenić. Trudno jednak rozliczać kogoś z zasady, której nigdy nie usłyszał. Każda niemiła konsekwencja w takiej sytuacji zostanie odebrana jako szykana. A tłumaczenie „nieznajomość zasad nie zwalnia” to raczej nie jest najlepszy sposób na budowanie relacji z zespołem.

Exposé przecina ten węzeł. Od momentu, w którym zasady zostały powiedziane wszystkim, w tym samym czasie i tymi samymi słowami, uwaga przestaje być szykaną. Staje się przypomnieniem czegoś, co wszyscy usłyszeli. Sam fakt, że masz zasady i że się na nie powołujesz, jest źródłem autorytetu. Pokazuje profesjonalizm, a nie humor dnia.

Dawne koleżanki i koledzy, czyli ciemna strona awansu od środka

Awans z wnętrza zespołu to świetna sytuacja. Znasz ludzi, procesy i klientów, a firma pokazała, że docenia swoich. Ma jednak jedną ciemną stronę: trudno zbudować autorytet wśród osób, z którymi do niedawna byłaś na równi. Stara relacja koleżeńska nie znika z dnia na dzień. Jeśli nie powiesz wprost, że zmieniła się twoja rola, zespół będzie cię traktował tak jak wcześniej. Nie z braku szacunku, tylko dlatego, że nikt nie dał sygnału, że coś się zmieniło.

Dlatego przy awansie od środka exposé trzeba mieć szczególnie dobrze przygotowane. Szefowa z zewnątrz jest dla zespołu kimś nowym i jej zasady przyjmuje się jako coś naturalnego. Ty jesteś kimś znanym. Twoje zasady mogą zostać odebrane jako „nagle się zmieniła” albo „woda sodowa uderzyła do głowy”. Tego ryzyka nie usuniesz całkowicie, ale bardzo je zmniejszysz, jeśli powiesz wszystko raz, spokojnie, z konkretną datą.

Właśnie data robi tu dużą różnicę. „Od niedawna jestem waszą kierowniczką” jest rozmyte i zostawia otwarte pytanie, od kiedy właściwie obowiązują nowe zasady. „Od 1 września odpowiadam za ten zespół” zamyka okres przejściowy. Pokazuje, że twoja rola ma początek, i to nie ten moment, w którym ktoś coś zrobił źle, tylko konkretny dzień w kalendarzu. Wszystko, co było wcześniej, zostaje wcześniej. Nikogo nie rozliczasz za czwartkowe plany z sierpnia.

Jeszcze jedno, bardzo ważne przy dawnych kolegach: w exposé nie ma miejsca na aluzje do konkretnych osób. Jeśli mówisz o terminach, nie patrzysz przy tym na Kubę. Jeśli mówisz o plotkach, nie robisz pauzy w stronę osoby, o której wszyscy wiedzą, że lubi plotkować. Exposé dotyczy wszystkich po równo, także ciebie. Gdy zespół wyczuje, że zasady są pisane pod kogoś, przestaje słuchać zasad, a zaczyna liczyć, kto jest celem.

Kartka w trzech kolumnach

Zanim cokolwiek powiesz, usiądź na kilkanaście minut z kartką papieru. To ćwiczenie robimy z uczestnikami na szkoleniach. Podziel kartkę na trzy części.

Pierwsza część: twoje wartości. Ogólne zasady, którymi się kierujesz jako człowiek i jako osoba zarządzająca. Nikt nie podpowie ci, jakie mają być, bo to twoja kraina i twoja odpowiedzialność. Kierunek może być taki: szacunek, uczciwość, współpraca, brak dyskryminowania kogokolwiek z jakiegokolwiek powodu. Ale to mają być twoje słowa, nie lista z internetu.

Druga część: zachowania, których nie zaakceptujesz. Tu jest najważniejszy warunek całego ćwiczenia. Te zachowania muszą być wymierne, czyli takie, które da się zauważyć i sprawdzić. „Nie akceptuję bezmyślności” nic nie znaczy, bo każdy rozumie bezmyślność inaczej. „Nie akceptuję ukrywania błędów” znaczy bardzo dużo. „Nie akceptuję spóźnionych raportów” jest lepsze niż „nie akceptuję braku odpowiedzialności”, a jeszcze lepsze jest „plan tras ma być w systemie we wtorek do 12:00”.

Kobieta w okularach z filiżanką kawy przy biurku z komputerem
Kilkanaście minut z kartką przed exposé to najlepiej zainwestowany czas w pierwszym miesiącu.

Trzecia część: zachowania, które szczególnie docenisz. Postawy wychodzące ponad zwykły obowiązek. Tu też pilnuj konkretu. Zaangażowania nie da się łatwo zmierzyć, ale da się wskazać jego objawy. Jeśli cenisz zaangażowanie, powiedz, po czym je poznajesz: po tym, że ktoś przychodzi z problemem i od razu z dwiema, trzema propozycjami rozwiązania. Jeśli cenisz inicjatywę, dodaj jedno słowo: mądra inicjatywa. Inicjatywą może być wszystko, łącznie z propozycją zakupu foteli z masażem dla całego działu. Mądra inicjatywa to taka, która służy wynikowi zespołu.

Gdy kartka jest gotowa, spójrz na proporcje. Jeśli w drugiej części masz dziesięć punktów, a w trzeciej dwa, zespół usłyszy w exposé głównie listę zakazów. Odbierze to jako zapowiedź polowania na błędy. Dobrze, żeby obie listy były mniej więcej równe, a każda miała trzy, cztery punkty. Więcej i tak nikt nie zapamięta.

Exposé w czterech krokach

Z kartki układasz właściwe exposé. Ma ono cztery części i warto trzymać się tej kolejności, bo każda przygotowuje grunt pod następną.

  1. Powiedz, po co to robisz

    Zacznij od powodu, a nie od zasad. Żeby lepiej nam się pracowało, żebyśmy nie tracili czasu na niedomówienia, żeby nikt nie musiał zgadywać, co jest dla mnie ważne. To jest bardzo ważna intencja, bo zmienia odbiór wszystkiego, co powiesz potem. Przy awansie od środka dodaj tu konkretną datę: „Od 1 września odpowiadam za ten zespół”. Przy kimś nowym w zespole powód jest podobny, tylko mówiony pojedynczo: „Chcę ci powiedzieć, jak tu pracujemy, żeby było ci łatwiej od pierwszego dnia”.

  2. Powiedz, czego nie akceptujesz

    Wymień zachowania z drugiej części kartki. Mów o zachowaniach, nie o ludziach, i bez przykładów, które ktoś mógłby wziąć do siebie. Trzy, cztery punkty wystarczą, jeśli są konkretne. Możesz dodać zasadę, która pomaga zdjąć z zespołu strach: pierwszy błąd to dla mnie lekcja, z której wszyscy wyciągamy wnioski. Ukryty błąd to zupełnie inna rozmowa.

  3. Powiedz, co szczególnie cenisz

    Teraz trzecia część kartki. Postawy ponad obowiązek, każda z dopowiedzeniem, po czym je poznasz. Na szkoleniach polecamy też jedno zdanie, które dobrze zamyka tę część: „Każdy z was ma na starcie sto procent mojego zaufania”. Nie ma powodu, żeby zaczynać od mniej. Jeśli kiedyś ktoś to zaufanie nadszarpnie, to będzie osobna historia, ale nie zaczynasz od założenia, że ludzie będą zawodzić.

  4. Zamknij i zaproś do wyjaśniania, bez negocjacji

    Zapytaj, na ile to, co powiedziałaś, jest jasne, i zaproś do pytań. Pytania o interpretację są w porządku i bardzo potrzebne, bo dzięki nim unikniecie nieporozumień za miesiąc. Ale exposé się nie licytuje. Jeśli ktoś zaczyna negocjować („a może jednak czwartek?”), mówisz spokojnie, że to nie jest moment na negocjowanie zasad, bo są przemyślane, ale chętnie wyjaśnisz, jak je rozumieć i z czego wynikają.

Zasady się wyjaśnia, ale się ich nie negocjuje. Właśnie dlatego trzeba je najpierw powiedzieć.

Czwarty krok jest tym, którego nowe szefowe obawiają się najbardziej. Boją się, że „bez negocjacji” zabrzmi twardo, zwłaszcza wobec ludzi, z którymi do niedawna wszystko ustalało się razem. Dlatego warto mieć przygotowane zdania. Kiedy masz je w głowie, nie musisz improwizować pod presją.

Zdania do użycia

Od 1 września odpowiadam za ten zespół. Chcę, żebyśmy od początku mieli jasne zasady, żeby nikt nie musiał zgadywać, co jest dla mnie ważne.

Na początek, w pierwszej części exposé

Nie akceptuję ukrywania błędów. Pierwszy błąd to dla mnie lekcja dla nas wszystkich, tylko chcę się o nim dowiadywać od was, a nie od klienta.

Gdy mówisz, czego nie akceptujesz

Bardzo cenię, kiedy przychodzicie z problemem i od razu z dwiema propozycjami, co z nim zrobić.

Gdy mówisz, co cenisz, i chcesz, żeby było wymierne

Każdy z was ma na starcie sto procent mojego zaufania. Nie widzę powodu, żeby zaczynać od mniej.

Na koniec trzeciej części

Na ile to, co powiedziałam, jest dla was jasne? Chętnie odpowiem na pytania, jak to rozumieć.

Gdy zamykasz exposé

Rozumiem, że to dla ciebie zmiana. Samych zasad dziś nie negocjujemy, ale chętnie usiądę z tobą i sprawdzę, co ci w tym przeszkadza.

Gdy ktoś zaczyna licytować

Zwróć uwagę na ostatnie zdanie. Nie zamyka ono rozmowy z człowiekiem, tylko rozmowę o zasadzie. Zasada zostaje, a osoba dostaje zaproszenie do rozmowy o tym, jak ją spełnić. To bardzo ważne rozróżnienie przy dawnych kolegach. Mogą nie zgadzać się z terminem, ale nie mogą powiedzieć, że ich nie wysłuchałaś.

Jak to powiedzieć, żeby nie zabrzmiało jak przemówienie

Dobre exposé może się zepsuć przez formę. Oto kilka rzeczy, które sprawdzają się w praktyce.

Zrób osobne spotkanie. Nie wykorzystuj do exposé wigilii firmowej, jubileuszu, wyjazdu integracyjnego ani przerwy śniadaniowej, bo „skoro już wszyscy jesteście, to mam parę słów”. Ludzie przyszli tam po coś innego i poczują, że zabrałaś im ten moment. Zaproś na piętnaście, dwadzieścia minut w zwykły dzień roboczy, o normalnej porze. Sama forma zaproszenia mówi już coś ważnego: to jest dla mnie poważna sprawa.

Weź kartkę i powiedz to wprost. Możesz zacząć tak: „To są dla mnie ważne zasady, a nie jestem mówczynią, więc będę się posiłkować notatkami”. Na szkoleniach nazywamy to strzałem do własnej bramki. Polega na tym, że przyznajesz się do drobnej niedoskonałości. Ludzie nie lubią szefów, którzy są nieomylni, cudowni i nigdy nie popełnili błędu. Szefowa, która spokojnie mówi „nie jestem mówczynią”, jest bardziej wiarygodna, a nie mniej. Jedno zastrzeżenie: posiłkowanie się kartką to coś innego niż czytanie z kartki. Jeśli przez dziesięć minut patrzysz w papier, zespół zapamięta papier, a nie ciebie.

Nowa osoba w zespole dostaje swoje exposé. Nie odsyłaj jej do koleżanek. Usiądź z nią w pierwszym tygodniu i przejdź te same cztery kroki w wersji jeden na jeden.

To samo exposé w dwóch wersjach

Wróćmy do Karoliny. Tak mogłoby wyglądać jej exposé, gdyby zrobiła je bez przygotowania, na szybko, w poniedziałek rano przy ekspresie, kiedy akurat wszyscy byli w kuchni:

„Słuchajcie, skoro jesteście, to szybko. Wiecie, że teraz ja tu jakby trochę rządzę, więc chciałabym, żebyśmy się bardziej pilnowali. Niektórzy wiedzą, o co chodzi. Plany mają być na czas, nie ma zmiłuj. I żadnego obgadywania, bo to słychać. Generalnie, żebyśmy byli odpowiedzialni. Dobra, to tyle, nie przeszkadzam.”

W tej wersji jest wszystko, czego exposé powinno unikać. Okazja jest przypadkowa. Brakuje powodu i daty („teraz ja tu jakby rządzę”). Są aluzje do konkretnych osób („niektórzy wiedzą, o co chodzi”). Zasady są niewymierne („odpowiedzialni”, „na czas”). Nie ma ani słowa o tym, co Karolina docenia. I nie ma miejsca na pytania. Zespół wyjdzie z kuchni z poczuciem, że ktoś się na nich zdenerwował, ale nie będzie wiedział, o co dokładnie chodzi.

A tak wygląda to samo exposé zrobione według czterech kroków, na zaplanowanym spotkaniu w środę o 9:00 w małej salce:

„Dziękuję, że jesteście. Od 1 września odpowiadam za ten zespół i uświadomiłam sobie, że nigdy nie powiedziałam wam wprost, jak chcę pracować. Chcę to nadrobić, żeby nikt nie musiał zgadywać. Nie jestem mówczynią, więc mam kartkę. Najpierw trzy rzeczy, których nie będę akceptować. Pierwsza: ukrywanie błędów. Druga: plan tras po wtorku po 12:00, bo od września transport układa na jego podstawie grafik kierowców dwa dni wcześniej niż kiedyś. Trzecia: rozmowy o kimś pod jego nieobecność. Teraz trzy rzeczy, które szczególnie docenię. Kiedy przychodzicie z problemem i od razu z propozycją rozwiązania. Kiedy ktoś zauważy, że trasa może być krótsza, i powie o tym głośno. I kiedy pomagacie sobie nawzajem przy zastępstwach bez mojego proszenia. Każdy z was ma u mnie na starcie sto procent zaufania. Na ile to jest dla was jasne? Pytajcie śmiało.”

Druga wersja trwa może pięć minut dłużej. Za to od środy każda uwaga o planie tras jest przypomnieniem, a nie zaskoczeniem. Kuba usłyszał zasadę razem z powodem, w tym samym czasie co wszyscy, i nikt na niego przy tym nie patrzył. Jeśli w kolejny wtorek plan znów będzie po terminie, Karolina nie musi się zastanawiać, czy ma prawo zareagować.

Zamiast i lepiej

ZamiastLepiej
„Od niedawna jestem waszą kierowniczką.”„Od 1 września odpowiadam za ten zespół.”
„Skoro już wszyscy jesteście, to mam parę słów.”Osobne zaproszenie na piętnaście minut w zwykły dzień.
„Nie akceptuję braku odpowiedzialności.”„Plan tras ma być w systemie we wtorek do 12:00.”
„Niektórzy wiedzą, o kogo chodzi.”Zasada mówiona do wszystkich, bez przykładów z życia konkretnych osób.
„Cenię zaangażowanie.”„Cenię, kiedy przychodzicie z problemem i z dwiema propozycjami rozwiązania.”
„No dobra, to może się jakoś dogadamy.”„Zasad dziś nie negocjujemy, ale chętnie wyjaśnię, jak je rozumieć.”
„Jestem tu nowa i pewnie nie wszystko wiem, ale…”„Nie jestem mówczynią, więc mam kartkę. To dla mnie zbyt ważne, żeby coś pominąć.”

Ostatni wiersz wygląda na drobiazg, ale oba zdania działają odwrotnie. „Pewnie nie wszystko wiem” podważa twoje prawo do zasad. „Nie jestem mówczynią” przyznaje się do niedoskonałości w formie i jednocześnie mówi, że treść jest bardzo ważna.

Gdy zaczyna się licytacja albo coś pójdzie nie tak

Nawet przy dobrze przygotowanym exposé mogą zdarzyć się trudniejsze momenty. Oto te, o które uczestniczki szkoleń pytają najczęściej.

Ktoś zaczyna negocjować na spotkaniu

„A może jednak środa? We wtorek zawsze jest najwięcej telefonów.” To nie jest atak, tylko odruch. Zespół, który przez lata ustalał wszystko na zasadzie koleżeńskiej, sprawdza, czy tak będzie dalej. Odpowiedz spokojnie i bez irytacji: „Termin zostaje, bo zależy od niego grafik kierowców. Ale jeśli wtorkowe telefony to realny problem, porozmawiajmy o tym po spotkaniu. Może da się coś przesunąć w innym miejscu”. Zasada zostaje nienaruszona, a człowiek czuje, że jego argument został usłyszany.

Kierowniczka w okularach uważnie słucha rozmówczyni przy stole
Wysłuchać argumentu to nie to samo, co zmienić zasadę.

Zasada zostaje złamana pierwszy raz

To moment, w którym exposé zdaje egzamin. Rozmawiasz o tym w cztery oczy, krótko i rzeczowo, powołując się na to, co wszyscy usłyszeli. „Umawialiśmy się, że plan tras jest we wtorek do 12:00. Jest w środę. Co się stało?” Bez wyrzutów, bez wracania do sierpnia. Często okaże się, że jest konkretna przeszkoda, o której nie wiedziałaś. Wtedy rozwiązujecie ją razem. Gdy rozmowa jest zakończona, sprawa jest zakończona. Nie ma cichych dni, chłodu przy kawie ani demonstrowania niezadowolenia przez następny tydzień.

Zorientowałaś się, że któraś zasada była nietrafiona

Exposé to nie dekalog. Może się zmieniać. Jeśli po miesiącu widzisz, że jakaś zasada nie ma sensu albo zmieniły się priorytety firmy, powiedz o tym szybko i tak samo jasno jak za pierwszym razem. „Zmieniam jedną rzecz z tego, co mówiłam we wrześniu. Plan tras może być w środę do 9:00, bo transport przesunął grafik.” Najgorsze, co można zrobić, to zmienić zasadę po cichu. Wtedy ludzie dalej trzymają się starej, a za chwilę zostaną rozliczeni z nowej, o której nikt im nie powiedział. Exposé możesz powtarzać co kwartał albo co pół roku, jeśli coś się zmienia, nawet w zespole, z którym pracujesz od lat.

Na jutro

Nie musisz wygłaszać exposé jutro. Jutro wystarczy je przygotować. Zarezerwuj sobie dwadzieścia minut bez telefonu i zrób te rzeczy:

  • Podziel kartkę na trzy części: wartości, zachowania, których nie zaakceptujesz, zachowania, które docenisz.
  • Przy każdym punkcie z drugiej i trzeciej części dopisz, po czym poznasz, że to zachowanie się pojawiło. Jeśli nie umiesz tego dopisać, punkt jest za ogólny.
  • Sprawdź proporcje między drugą a trzecią częścią i usuń wszystko, co brzmi jak aluzja do konkretnej osoby.
  • Zapisz pierwsze zdanie z datą, od której kierujesz zespołem, na przykład „Od 1 września odpowiadam za ten zespół”.
  • Wyślij zespołowi zaproszenie na piętnaście minut w zwykły dzień w przyszłym tygodniu.

Wiele nowych szefowych odkłada exposé, bo wydaje im się, że na nie za późno. Minął miesiąc, dwa, trzy i „głupio teraz zaczynać”. Nie jest za późno. Zdanie „uświadomiłam sobie, że nigdy nie powiedziałam wam wprost, jak chcę pracować” działa po trzech miesiącach i po trzech latach. Zespół nie oczekuje od ciebie, że od pierwszego dnia wszystko zrobisz idealnie. Oczekuje, że będzie wiedział, na czym stoi. Exposé to najprostszy sposób, żeby mu to dać.

Pierwsze tygodnie w roli szefowej, krok po kroku

Exposé to jeden z tematów, które przerabiamy w Programie 6-tygodniowym dla menedżerek i menedżerów. Pracujemy w małej grupie, na waszych własnych sytuacjach z zespołem, z zadaniami między spotkaniami.

Zobacz program

Autor
Kacper Zając

Kacper Zając

CEO Witalni
Spis treści

    O autorze

    Kacper Zając
    CEO Witalni
    Doświadczony konsultant z solidnym wykształceniem, Kacper Zając specjalizuje się w zarządzaniu i strategii. Ukończył studia prawnicze i finansowe na Akademii Leona Koźmińskiego, a swoją wiedzę pogłębia na studiach podyplomowych z fuzji i przejęć w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie oraz na kursie Advanced Corporate Finance w London School of Economics. Obecnie kieruje firmą Witalni.pl jako CEO, napędzając inicjatywy strategiczne i nadzorując rozwój. Jest również prowadzącym podcast „Witalni Wspieramy Rozwój”, w którym dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem z zakresu biznesu i rozwoju osobistego. Wielodyscyplinarne doświadczenie Kacpra obejmuje zarządzanie wydarzeniami i role finansowe, co daje mu holistyczne podejście do doradztwa biznesowego. Jego profesjonalna działalność koncentruje się na praktycznym zastosowaniu wiedzy, szczególnie w dziedzinach finansów korporacyjnych, fuzji oraz rozwoju organizacyjnego, podparta zaangażowaniem w innowacje i wzrost. Biegle posługuje się językiem angielskim i posiada certyfikat Test of Legal English Skills (TOLES).
    Kacper Zając

    Chcesz dowiedzieć się więcej? Zapisz się na szkolenie!

    Sprzedaż partnerska
    Szkolenie online
    Sprzedaż partnerska

    22.06-

    23.06.2027
    Szkolenie online
    Kompetencje menedżerskie

    17.06-

    18.06.2027
    Szkolenie Początkujący menadżer
    Szkolenie online
    Początkujący menedżer

    15.06-

    16.06.2027

    Powiązane materiały

    Zlecając zadanie, opisz efekt, a nie drogę. Siedem kroków, dwa pytania na koniec rozmowy i gotowe zdania, dzięki którym zlecenia wracają takie, jakich potrzebujesz.
    Kacper Zając

    Ekspert witalni.pl

    Po awansie powiedz zespołowi raz, jasno i z datą, czego nie akceptujesz i co cenisz. Exposé nowej szefowej w czterech krokach, z gotowymi zdaniami.
    Kacper Zając

    Ekspert witalni.pl

    Przewijanie do góry